شيخ محمدتقی آملی

آقا شيخ محمدتقی آملی، در سال 1304 در تهران متولد شد. قسمتی از دروس معقول و منقول را نزد پدرش آقا شيخ محمد آملی ( 1336/ 1263ه.ق) كه او خود از فيلسوفان به شمار می‏رفت، تحصيل كرد. سپس در درس مرحوم ميرزای‏ كرمانشاهی شركت نمود. بعد از فوت كرمانشاهی قريب 14 سال از محضر حاج‏ شيخ عبدالنبی مجتهد نوری بهره‏مند شد . از آن پس به نجف رفت و به تكميل‏ فقه و اصول در محضر آقايان حاج ميرزا حسين نائينی و آقا سيد ابوالحسن‏ اصفهانی و آقا ضياءالدين عراقی پرداخت و به مقامات عالی رسيد . در اخلاق‏ از محضر عارف كامل آقا حاج ميرزا علی آقا قاضی فيض می‏گرفت . معظم‏له در مدت اقامت تهران، هم منقول تدريس می‏كرد و هم معقول . مهمترين اثر معقول او حاشيه بر شرح منظومه سبزواری و مهمترين اثر منقولش شرحی است استدلالی بر عروة الوثقی. معظم‏له در سال 1391 قمری در تهران درگذشت .

ابوالبركات بغدادي

 ابوالبركات هبةالله بن علی (يا يعلي) ملكای بغدادی. يهودی‏ بود و مسلمان شد. در علت اسلامش اختلاف است كتاب معروف او كتاب «المعتبر» است و واقعاً از كتب معتبر فلسفه است، ابوالبركات فيلسوفی صاحب نظر است. فلاسفه‏ای مانند صدرالمتألهين به كتاب او نظر دارند . وی مخالف ابن سينا بوده است. سلسله اساتيد او‏ مستقيماً به فارابی می‏رسد.

غزالي

غزالي: ابوحامد، محمدبن محمدبن محمدبن احمد غزالی طوسی . او در رديف فلاسفه به معنی مصطلح نيست و حتي او خود را فيلسوف‏ نمی‏شمارد؛ بلكه به واقع مخالف فلسفه و فلاسفه، مخصوصاً ابن سينا است و فلسفه را نزد استاد نخوانده بلكه سه سال به مطالعه فلسفه پرداخته و سپس كتاب مقاصد الفلاسفه و بعد تهافت الفلاسفه كه از كتب مهم و تأثيرگذار دوره اسلامی است، نوشته است. شهرت و تأثير اين كتاب نه به واسطه قوه علمي آن، بلكه بواسط شخصيت غزالي بود كه با توجه به شخصيت فقهي بالاي او  مخالفت او با فلسفه بسيار مؤثر بوده است. ضد فلسفه در جهان اسلام زياد بوده‏اند اما هيچكس بقدرت غزالی نبوده‏ است. اگر به فاصله كمی افرادی نظير سهروردی و خواجه نصيرالدين ظهور نكرده بودند و به دفاع از فلسفه نپرداخته بودند، غزالی بساط فلسفه را برچيده بود.

بهمنيار

ابوالحسن بهمنيار بن مرزبان آذربايجانی . مجوسی بود كه مسلمان شد. او از معروفترين شاگردان بوعلی است.

 شهرت بهمنيار يكی بواسطه سئوالات‏ فراوانی است كه از بوعلی كرده و بوعلی جواب داده است، طوري كه بيشتر كتاب‏ مباحثات شيخ پاسخ به سئوالات بهمنيار است، و ديگر بواسطه كتاب‏ معروف‏ التحصيل است كه مكرر در كتب فلسفه از او ياد می‏شود. صدرالمتألهين در اسفار چندين بار مطالبی از آن كتاب و دو نوبت از كتابی‏ از او بنام «البهجة و السعادة» نقل كرده‌است. بهمنيار در سال 458 ه.ق درگذشت.

ابو علي سينا - بخش اول

ابو علي سينا : ابوعلی حسين بن عبدلله ابن سينا ، اعجوبه دهر و نادره روزگار .

خودش گزارش زندگی خود را تا حدود سی و پنج سالگی كه به گرگان آمده، به تقاضای يكی از شاگردانش به رشته تحرير در آورده و شاگرد معروفش ابوعبيد جوزجانی، بعد آنرا تكميل و تا آخرين روز زندگيش گزارش كرده است. از اين گزارشها می‏توان تا حدی‏ وضعيت زندگی عادی، علمی و سياسی او را به دست آورد. زندگی ناآرام و پرماجرايی داشته است و عمری نسبتاً كوتاه. با اين عمر كوتاه و اين زندگی‏ پرماجرا، اين همه معلومات و خلق اين همه آثار حقيقتاً حيرت‏انگيز است. بنابر نقلي، عمر شيخ 54 سال و بنابر نقل ديگر  58 سال بوده است. شخصيت بوعلی همه حكمای اسلامی‏ پيش از او را تحت‏الشعاع قرار داد، بعد از بوعلی چه در طب و چه در فلسفه كتابهای او محور بحث و تدقيق، تحشيه و شرح بود.

نكته ديگر اينكه قبل از بوعلی ، بغداد مركز طب و فلسفه بود. با اين وجود، بوعلی به‏ بغداد نرفت اما شخصيت بوعلی در زمان حياتش و شهرت كتابهايش، بعد از خودش كه محور بحث ميان اهل فضل بود و متخصصان آن كتب را در ايران جمع كرد سبب شد كه مركز ثقل فلسفه و طب از بغداد به ايران منتقل گشت.

حكمت متعاليه صدرالمتألهين - بخش چهارم

مطلب حاضر فصل دوم مقاله ای است از حضرت آیت الله جوادی آملی با نام حكمت متعاليه صدرالمتألهين

فصل اول :حكمت متعاليه صدرالمتألهين

فصل دوم :حكمت متعاليه صدرالمتألهين - بخش دوم

فصل سوم :حكمت متعاليه صدرالمتألهين - بخش سوم

فصل چهارم

تفسير حيات معقول صدرالمتألهين

ترجمه زندگى صدرالمتألهين همان است كه در مقدمه كتابهاى فلسفى و تفسيرى وى آمده است، ليكن تفسير حيات معقول او را نبايد در مقدّمه ها جستجو كرد، بلكه بايد در متن كتابهاى او يافت، آن هم نه در هر نوشتار بلكه در خصوص اصول و معارف حاكم بر سراسر مضامين كتابهاى وى.

خلاصه ترجمه زندگى او در سه دوره، بيان مى شود; ولى عصاره حيات معقول وى در پنج مرحله تبيين مى گردد.

دوران سه گانه زندگى او همانند ادوار تاريخى زندگى سايرين در بستر زمان سپرى شد و حركت در مقوله مَتى بود، لكن مراحل پنجگانه حيات معقول وى گرچه در مسير زمانه گذشت ولى حركت در مقوله جوهر بود.

عمر حقيقى هر انسانى را همان حركت جوهرى او تشكيل مى دهد نه حركتهاى ديگر كه يا راجع به بدن وى مى باشد (نه راجع به روح او); و يا اگر به روح وى برمى گردد بعنوان عرض لازم يا مفارق او محسوب مى شود نه جوهر هستى وى; و از آن جهت كه جهان هستى در سه قسم حسّ و مثال و عقل خلاصه مى شود و قواى ادراكى انسان نيز از اين سه قسم بيرون نيست و قواى عملى وى تابع نيروهاى علمى او است، بنابراين انسانها سه صنف اند: بعضى اهل حسّ و دنيايند و بعضى اهل مثال و آخرتند و برخى اهل عقل و اهل الله اند...(34) و حركت جوهرى هر كسى برابر شناخت و گرايش او است.

ادامه نوشته

حكمت متعاليه صدرالمتألهين - بخش سوم

 

مطلب حاضر فصل دوم مقاله ای است از حضرت آیت الله جوادی آملی با نام حكمت متعاليه صدرالمتألهين

حكمت متعاليه صدرالمتألهين

حكمت متعاليه صدرالمتألهين - بخش دوم

فصل سوم

ظهور عدالت كبرى در حكمت متعاليه

همانطور كه ملكه عدل در عقل عملى اقتضاء دارد كه وى امير شهوت و غضب و فرمانرواى ارادت و كراهت و راهنماى تولّى و تبرّى گردد نه اسير آنها، ملكه عدل در عقل نظرى ايجاب مى كند كه وى امير خيال و وهم و فرمانرواى سمع و بصر و راهنماى حسّ گردد نه اسير آنها.

كسى كه در مسائل علمى حسّگراست و يا گاهى به اصالت حسّ و زمانى به اصالت عقل مى انديشد، هرگز به ملكه عدل در تعقّل نرسيده است; زيرا عاقل در عين حفظ شئون مدارك ديگر، آنها را تعديل مى كند و از هر كدام وظيفه خاص آن را مى طلبد و هرگز رهين آنها نخواهد شد،مثلا براى تشكيل قياس ويااستقراء و مانندآن از مواردجزئى كه محصول حسّ وخيال ووهم مى باشداستمداد مى جويد،ليكن دراستنتاج كه يك اصل كلّى است آنها را دخالت نمى دهد.

عقلِ مشوب به خيال و وهم، چون كلّى را درست درك نمى كند، قهراً از فيض برهان كه فقط در محورهاى كلّى دور مى زند محروم خواهد بود; و اسارت عقل نظرى تحت خيال و وهم در انديشه هاى علمى، نظير اسارت عقل عملى است تحت شهوت و غضب در اراده هاى عملى: «كم مِنْ عقل أسير تحت هوى أمير».(25)

ادامه نوشته

ابن مسكويه

 ابوعلی احمدبن محمد بن يعقوب مسكويه رازی. اصلاً اهل ری بوده و مدتی به اتفاق ابوريحان بيرونی و ابن سينا و ابوالخير و ابوسهل مسيحی و ابونصر عراقی در دربار خوارزمشاه می‏زيسته است. وفاتش در اصفهان در سال‏ 420 واقع شده است. تاريخ تولدش معلوم نيست ولی می‏گويند عمر طويل‏ يافته است. از ابوحيان توحيدی نقل شده كه ابن مسكويه مدتی نزد ابوالخير شاگردی‏ كرده است.

حكمت متعاليه صدرالمتألهين - بخش دوم

مطلب حاضر فصل دوم مقاله ای است از حضرت آیت الله جوادی آملی با نام حكمت متعاليه صدرالمتألهين

فصل اول

فصل دوم
تمايز حكمت متعاليه از ساير علوم الهى
امتياز اساسى حكمت متعاليه از ساير علوم الهى مانند عرفان نظرى، حكمت اشراق، حكمت مشا، كلام و حديث با اشتراكى كه بين آنها هست در اين مى باشد كه هر يك از آن علوم به يك جهت از جهات عرفان، برهان، قرآن و وحى اكتفاء مى نمايد و به جهات ديگر نمى پردازد و اگر هم به جهتى از جهات ديگر دسترسى يافت آن را مؤيد فنّ خود مى شمارد نه دليل و اگر هم توان دسترسى به آن را نداشت بهمان جهتِ خاصّ خود بسنده مى نمايد.
لكن حكمت متعاليه كمال خود را در جمع بين ادلّه ياد شده، جستجو مى كند و هر كدام را در عين لزوم و استقلال با ديگرى مى طلبد و با اطمينان به هماهنگى و جزم به عدم اختلاف، همه آنها را گرد هم مى بيند و در مقام سنجشِ درونى، اصالت را از آن قرآن مى داند و آن دو را در محور وحى، غير قابل انفكاك مشاهده مى كند.
قيصرى در شرح فصوص عارف نامور چنين مى گويد:
أهل الله اين معانى را با كشف يافتند نه باگمان و آنچه بعنوان برهان يادمى كنندبراى تنبيه افرادِآماده است و بمنظورايجاد انس نسبت به آنهامى باشد، نه براى استدلال.(11)
شيخ اشراق چنين مى گويد:
اين امر برايم با فكر حاصل نشد، بلكه بسبب چيز ديگرى پيدا شد، آنگاه برهانِ بر آن را جستجو كردم بطورى كه اگر از دليل عقلى صرف نظر نمايم، چيزى در من شك ايجاد نمى كند.(12)

ادامه نوشته

فارابي

 ابونصر محمدبن محمدبن محمدبن طرخان فارابی. به حق او را  معلم ثانی  و  فيلسوف المسلمين من غير مدافع  لقب‏ داده‏اند.

او نواقص كار كندی را در منطق‏ تكميل كرد. همچنين گويند فن تحليل و انحاء تعليميه منطق را كه تا آن وقت در اختيار كسی‏ نبود و يا ترجمه نشده بود، به ابتكار خود افزود و ضمناً صناعات‏ خمس و موارد استفاده از هر صنعت را او مشخص ساخت. فارابی از افرادی است كه‏ عظمتش از او شخصيتی افسانه‏ای ساخته است. تا آنجا كه ادعا كرده‏اند او هفتاد زبان ميدانسته. او استاد قابل توجهی نديده است و تنها منطق را نزد يوحنابن حيلان آموخته است .

فارابی فيلسوفی است مشايي و در عين حال خالی از مشرب اشراقی نيست چنانكه كتاب فصوص الحكم او حكايت می‏كند . او در عين حال يك‌ نفر رياضی‏دان و موسيقی دان درجه اول است. آراء سياسی و نظريات خاص درباره‏ مدينه فاضله دارد كه معروف است. فارابی فلاسفه قبل از خود را تحت‏الشعاع قرار داد . او تالی تلو ارسطو شمرده شد و معلم ثانی لقب يافت .

حكمت متعاليه صدرالمتألهين

مطلب حاضر فصل اول مقاله ای است از حضرت آیت الله جوادی آملی با نام حكمت متعاليه صدرالمتألهين

فصل اول
حكمت متعاليه و حكيم متألّه
همانطور كه عنصر اصلى حكمت متعاليه را برهان، عرفان و قرآن تشكيل مى دهد، گوهر اصيل حكيم متألّه را تحقّق به امور ياد شده مى سازد بنحوى كه اين امور بمنزله صورت نوعيه و فصل مقوّم او باشند; و بهمان جهت كه حكمت متعاليه رئيس همه علوم است،(1) حكيم متألّه نيز سيّد علماء مى باشد، زيرا «قيمة كلّ امرء ما يُحْسِنُه».(2)

كسى كه اهل برهان يا عرفان و يا قرآن نيست و يا اين امور براى او بصورت حال است نه ملكه و بنحو عرضى است نه ذاتى، هرگز حكيم متأله نخواهد بود.
نشانه حال يا ملكه بودن و علامت عرض وجودى يا ذاتى بودنِ امور ياد شده براى كسى همانا تخلّف و اختلاف در طرز تفكّر و در ناهماهنگى مبانى علمى او مى باشد; و اگر براى نيل به مطالب ماوراء الطبيعه، فطرت دوم و ميلاد ثانى لازم است; براى وصول به معارف حكمت متعاليه، مانند اتحاد عاقل و معقول نيز فطرت سوم و ميلاد ثالث لازم خواهد بود.(3)

ادامه نوشته

رازي

رازي:  ابوبكر محمدبن زكريای رازی كه به « جالينوس العرب»  اشتهار يافته و بيشتر شهرت و تخصص وی در زمينه طب است. برخی او را در طب عملی و تجربی بر بوعلی ترجيح‏ داده‏اند. در سال 251 متولد شده و در سال 313 در گذشته است. رازی شاگرد بلخی و او برجسته ترين شاگرد كندي شمرده مي شده است .

رازی عقايد فلسفی خاص دارد. به فلسفه ارسطويی زمان خويش تسليم نبوده‏ و درباب تركيب جسم قائل به « اجزاء ذره‏ای» بوده‌است. عقيده‏ خاصی درباب قدمای خمسه داشته است كه معروف و كم و بيش در كتب‏ فلسفه مطرح است .

الكندي

الكندي : فلسفه اسلامی با ابويوسف يعقوب بن اسحاق كندی، معروف به « فيلسوف‏ العرب » آغاز می‏شود. الكندی عرب خالص، معاصر با مأمون و معتصم و فيلسوفی صاحب‏نظر و بلند قدر است. در حدود دويست و هفتاد كتاب و رساله به كندی نسبت داده شده است. ابن النديم كتابهای او را در رشته‏های مختلف منطق، فلسفه، نجوم، حساب، هندسه، طب، اصول عقائد دينی فهرست كرده است.

ارزش اين فيلسوف بسيار بيش از آن است‏ كه قبلاً تصور می‏شد. كندی قطعاً يكی از نوابغ جهان و از ستارگان قدر اول‏ دوره اسلامی است. برخی از اروپائيان او را يكی از دوازده چهره عقلی‏تاريخ بشر كه تأثير فراوان داشته‏اند شمرده‏اند[1].

كندی مردی خودساخته بوده است . تاريخ نشان نمی‏دهد كه در دوره مقدم بر او، يا در دوره خود او فيلسوفی صاحب نظر اعم از مسلمان يا غير مسلمان‏ وجود داشته است.

درباره كندی همين قدر نوشته‏اند كه در بصره و بغداد به تحصيل پرداخت و می‏دانيم كه در آن وقت، نه در بصره و نه در بغداد فيلسوفی وجود نداشته‏ است. به همين جهت است كه كندی سرسلسله حلقات فلاسفه اسلامی است بدون آنكه خود به‏حلقه‏ای و طبقه‏ای ديگر وابسته باشد .

امروز در اثر تحقيقاتی كه به عمل آمده روشن شده است كه اولاً ارزش علمی و فلسفی كندی بيش از آن است كه قبلا تصور می‏شد، و ثانياً او مسلمانی پاك‏ اعتقاد و مدافع و احتمالاً شيعه[2] بوده است، ثالثا اينكه به واسطه موقعيت علمی و اجتماعی مورد حسد بوده و نسبت‏های ناروا به او مولود آن حسادتها است. همانطور كه قبلاً اشاره شد، كندی شخصيت منحصر به فرد طبقه خودش است .شخصيتی ديگر ، اعم از مسلمان و غير مسلمان كه فيلسوفی صاحب نظر باشد در طبقه و دوره او وجود ندارد . كندی در حدود سال 258 در گذشته است .

---

[1] هانری كربن، تاريخ فلسفه اسلامی، صفحه 199 و دكتر نصر ، سه حكيم مسلمان، صفحه16. آقای دكتر نصر در حواشی صفحه 166 می‏نويسد: كاردانوس‏ نام كندی را همرديف نامهای ارشميدس، ارسطو و اقليدس آورده است .

[2] - شيخ عبدالله نعمه . فلاسفه شيعه

امير المومنين

يكصد دهمين ارسال

مزين به نام حضرت وصي؛ حيدر كرار علي عليه السلام

لبيك خويش را از زبان خدا شنيد

 هر عاشقي كه از دل و جان گفت يا علي

درس عشق

از همه عزيزان در اوقات  نوراني پيش رو يعني ايام البيض ماه رجب و روز ولادت مولي الموحدين التماس دعا دارم و از خداي متعال ثبات قدم در مسير ولايت براي همه محبين اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام خواستارم.

 و همه شما خوبان را مهمان مي كنم به غزلي از ديوان حضرت علامه حسن زاده آملي:

اي سرور و سالار من من بنده فرمان تو

                                اي دلبر و دلدار من من بنده فرمان تو

گفتي كه از خمخانه عشاق مي بايد همي

                                       شويي دل و دست و دهن من بنده فرمان تو

گفتي كه بايد دائم اندر حضرت دادار بود

                                اعراض كرد از اهرمن من بنده فرمان تو

گفتي كه اندر خار و خس بايد بيابي آنچه را

                                يابي ز سرو و ياسمن من بنده فرمان تو

گفتي سحر ها بايدت از ذكر بارب ياربت

                                زنده بداري جان و تن من بنده فرمان تو

گفتي كه قرآن سفره پر نعمت يزدان بود

                                 ني گفته هاي برهمن من بنده فرمان تو

گفتي كه با خلق خدا بيگانه است يا آشنا

                               ميباش عبد موتمن من بنده فرمان تو

گفتي بلي گو و نعم كاين شرط راه سالك است

                              دوري گزين از لا و لن من بنده فرمان تو

گفتي كه درس عشق را اندر دل دفتر مجوي

                             ميجو زجان خويشتن من بنده فرمان تو

گفتي كه با صدق و صفا از جان و دل گويي خدا

                             يابي مرادت اي حسن من بنده فرمان تو

اعتكاف؛ طهارت روح

اعتکاف در ماه رجب، به در خانه‌ی جود و سخا رفتن و از علیّ اعلی که سرّ آفرینش است چیزی طلب کردن است که تمام حقایق نظام هستی را در شب معراج که همان لیله‌ی عروج انسان به سعادت قصوای الهی است برای حضرت خاتم «ص» به شکل علی علیه السلام تجلّی داده‌اند.

اعتکاف، پشت پا زدن به تعلّقات نفس به آنچه که مانع صعود اوست می باشد و در خلوتخانه‌ی عشق با خلیل، جشن گرفتن است که حتّی فرشتگان الهی از آن رشک می ورزند و غبطه می خورند:

چون به خلوت جشن سازد با خلیل         پر بسوزد در نگنجد جبرئیل

 

ادامه نوشته

اعتکاف راهی بسوی ملکوت - بخش سوم

خلاصه آنکه اعتکاف روزه گرفتن، سکوت داشتن، و از غیر و نامحرم دورشدن، و از معاشرت با غیر، پرهیز کردن، و از حرف زدن و کلام غیر ذکر کردن و دستورات خاص آن ایام تبرّی جستن، و با همنوعان خویش که همدل اند انس داشتن، و از لذایذ مادی دوری کردن، و از زندان نفس فرعونی مسلک، آزاد شدن، و با غسل و نیت، آن جان را تطهیر کردن، و با عمل ام داود دستورالعمل از کاملی مکمل گرفتن است، خود را دریافتن، و دل بدان کامل واصل سپردن، و با اسمای حسنای حق، در دعای ام داود در روز پانزدهم، بعد از زوال محشور شدن و قرآن را که «ان هذا القرآن یهدی للتی هی اقوم » است در دل جای دادن و در نهایت، انسانی قرآنی شدن است که «لایمسّهُ الّا المطهّرون» گردیدن است.

اعتکاف راهی بسوی ملکوت - بخش دوم

 

اعتکاف انسان در پیشگاه حضرت حق را، زمان خاص و وقت خاص نیست؛ زیرا که عارف را حضور دائم باید که حضور دائم‌اش اعتکاف اوست و انقطاع الی الله بطور مدام داشتن، زبان حال و قال او است که این اعتکاف چند روز در مسجد جامع هر شهری، ظلّ و آیت و علامتی از برای آن اعتکاف حقیقی انسان است تا کدام صاحب دلی بدین بارگاه قدس الهی بار یابد و روشن است که عنقای بلند آشیان، شکار هر کس نشود دام بازگیر؛ « جلّ جناب الحق عن ان یکون شریعه لکل وارد او یطلع علیه الا واحد بعد واحد ».

معتکفین دائمی را که زبان « هو هو » دارند از آن عالم خبری است و آن را که خبری شد خبری باز نیامد؛ چه اینکه حقایق ملکوتیه، خوش نشین‌اند و تا قلبِ آرام و دل خالی از غیر نبینند، فرود نمی آیند و تنزّل نمی‌کنند که باید به لیله القدر رسید تا « تنزّل الملائکه الروح » تحقق یابد.

در الهی نامه‌ی آن کامل مکمّل نیز آمده است: « الهی تا کعبه وصلت فرسنگهاست و در راه خرسنگها، و این لنگ به مراتب کمتر از خرچنگ است. خرچنگ را گفتند: « به کجا می روی؟ » گفت: « به چین و ماچین » گفتند: « با این راه و روش تو؟ » !

ادامه نوشته

حضرت آيت الله حق شناس

 

انا لله و انا اليه راجعون

در گذشت عالم جليل القدر عارف صمداني، عالم وارسته، سالك راهنما و زينت اهل بيت عصمت و طهارت حضرت آيت الله العظمي حاج شيخ عبدالكريم حق شناس را به پيشگاه حضرت بقية الله الاعظم تسليت عرض مي نمايم.

مرحوم آيت‌الله ميرزا عبدالكريم حق شناس(تهراني) در سال 1338 ه.ق برابر با 1298 ه. ش در تهران در خانواده‌اي مذهبي ديده به جهان گشود.

* تحصيلات
وي تحصيلات مقدماتي و ادبيات را در محضر آيت‌الله حاج شيخ محمدرضا تنكابني فرا گرفت و عرفان را نيز از محضر آيت‌الله شاه‌آبادي تلمذ كرد. ظاهرا بخشي از معقول را نيز غير از درس آيت‌الله شاه‌آبادي از محضر آيت‌الله ميرزا مهدي آشتياني مدرس بزرگ حكمت و فلسفه آموختند. زيرا روزي در بين سخنانشان فرموند: «ايشان - ميزرا مهدي آشتياني - بخش وجود ذهني را كه مي‌فرمودند با عباراتي بسيار مغلق و خراباتي بيان مي‌كردند.» كه دال بر استفاده ايشان از محضر آن حكيم بزرگ است، اما مدت اين كسب فيض مشخص نيست.
ايشان همچنين دروس فقه و اصول را در هجرتي كه به سال 1358 ه.ق به قم داشتند از محضر بزرگاني چون آيت‌الله حجت و آيت‌الله خوانساري و آيت‌الله العظمي بروجردي فرا گرفتند. مدتي نيز از محضر فقه و اصول امام بهره‌مند شدند و البته مراوداتي در بحث اخلاق با امام راحل نيز داشتند.

هجرت به تهران
در سال 1373 ه.ق كه جناب حاج شيخ محمدحسين زاهد تهراني معروف به زاهد نفت فروش كه در مسجد امين‌الدوله واقع در بازار وفات كردند، بنا به درخواست اهل مسجد و محل، آيت‌الله بروجردي به آيت‌الله حق‌شناس دستور دادند تا براي حل مشكلات ديني و رسيدگي به امور شرعي آن مسجد، به تهران عزيمت كنند.
در اين زمينه ايشان خود مي‌فرمايند: «مردم به قم آمدند و تقاضاي كسي را فرمودند. مرحوم امام خميني قدس سره كه آن روز در محضر آقاي بروجردي بودند و نسبتشان به حقير چون پدري به فرزند بود به من فرموند شما برويد و از آيت‌الله بروجردي هم درخواست كردند كه ايشان هم حكم كنند. ايشان هم حكم فرمودند. حس كنجكاوي و مقام گستاخي فرزند به پدر باعث شد كه عرضه داشتم: آقا چرا خودتان تشريف نمي‌بريد؟ حضرت امام فرمودند: مردم گفته‌اند عبدالكريم. (عين عبارت ايشان است) به جدّم اگر مي‌گفتند روح‌الله من پيشقدم مي‌شدم.»
بالاخره ايشان به تهران آمدند و تا پايان عمر به تهذيب نفس جوانان و اهل علم و طلاب و كسبه مشغول بودند. ايشان مدتي نيز رئيس مدرسه فيلسوف‌الدوله و سپهسالار قديم (شهيد مطهري فعلي) بودند و در آنجا به تدريس مكاسب و كفايه در فقه و اصول و منظومه سبزواري در حكمت همت داشتند.
محمد شريف رازي در كتاب خود به نام گنجينه دانشمندان مي‌فرمايند: «بعد از وفات آيت‌الله بروجردي مؤمنين مسجد مزبور كه غالبا از مقدسين و اخيار تهرانند به قم آمدند و از آيت‌الله بروجردي تقاضا كردند ايشان را بجاي آن مرحوم (شيخ زاهد تهراني) براي امامت آن مسجد انتصاب و اعزام فرمايند. ايشان حسب‌الامر آيت‌اللهي به تهران عزيمت و تا حال حاضر در مسجد مزبور اقامه جماعت و هم به تدريس فقه و اصول و معقول در مدرسه سپهسالار قديم و خدمات ديني ديگر اشتغال دارند و نزديك چهل سال است كه اين نگارنده ايشان را مي‌شناسم و حقا داراي مقام فضل و دانش و تقوا و پاكدامني و بي‌آلايشي موصوف و در تربيت و تهذيب اخلاق جوانان محيط خود بسيار ساعي هستند تربيت يافتگان او در بازار و حوزه‌هاي علمي قم و تهران و مشهد بسيار هستند و از روز آشنايي تاكنون مكروهي از وي نديده‌ام .»

هشياري و آگاهي
آيت‌الله حق‌شناس با وجود مشغله فراوان در امور شرعي و دروس حوزوي و تدريس كتب فني از مسائل روز و سياسي بي خبر نبودند و دقت خاصي داشتند.
مي‌فرمودند: «با شروع جنگ تحميلي اين شبه براي من ايجاد شد كه مبادا در جبهه به من نياز باشد به خدمت امام راحل مشرف شدم آيت‌الله شهيد صدوقي هم در مجلس حضور داشتند. من دو وجبي زعيم عاليقدر بودم گفتم: بنده مدرس حوزه و امام جماعت مسجد امين‌الدوله هستم. اگر چنانچه وظيفه طور ديگر است دستور مي‌فرماييد به جبهه بروم. امام فرمودند: مگر تو مي‌تواني تفنگ بلند كني؟ گفتم: بنده يكبار تفنگ بلند كردم و گلنگدن را كشيدم و ماشه را چكاندم به جاي اينكه من تفنگ را نگه دارم تفنگ مرا مسافتي عقب برد. امام تبسمي كردند و اظهار داشتند: جبهه تو همان مدرسه است و مسجد امين الدوله.»
يكي از شاگردان اين عالم مي‌گويد:«در آن سالي كه حرم مطهر رضوي توسط منافقين كور دل مورد انفجار ناجوانمردانه قرار گرفت سراسيمه به مسجد امين‌الدوله رفتم زيرا از ارادت خاص و عنايت ويژه ايشان به امام هشتم مطلع بودم و نگران آشفتگي روحي استاد حق شناس شدم. اما وقتي به آنجا رسيدم و چهره آرام آيت‌الله حق‌شناس را ديدم از نگراني‌ام كمي كاسته شد. ايشان آرام فرمودند: مقام امام رضا عليه السلام چنان رفيع است كه با اين حركت‌هاي مذبوحانه چيزي از شؤون ايشان كاسته نمي‌شود.»

آثار آيت‌الله حق‌شناس
آثار قدمي و عملي ايشان با وجود تربيت شاگردان بسيار، كم نيست، ولي چند اثر قلمي و علمي نيز از معظم‌له موجود است:
1- رساله‌اي در ارث زوجه
2- تقريرات فقه مرحوم آيت‌الله حُجت
3- تقريرات اصول آيت‌الله خوانساري
4- تقريرات فقه و اصول آيت‌الله بروجردي

اعتکاف

اعتکاف انسان در پیشگاه حضرت حق را، زمان خاص و وقت خاص نیست؛ زیرا که عارف را حضور دائم باید که حضور دائم‌اش اعتکاف اوست و انقطاع الی الله بطور مدام داشتن، زبان حال و قال او است که این اعتکاف چند روز در مسجد جامع هر شهری، ظلّ و آیت و علامتی از برای آن اعتکاف حقیقی انسان است تا کدام صاحب دلی بدین بارگاه قدس الهی بار یابد و روشن است که عنقای بلند آشیان، شکار هر کس نشود دام بازگیر؛ « جلّ جناب الحق عن ان یکون شریعه لکل وارد او یطلع علیه الا واحد بعد واحد ».

اعتكاف راهي به سوي ملكوت - بخش اول

هو

نفس ناطقه‌ی انسانی را در قوس صعود، شأنیت آن است که در سفر من الخلق الی الحق و اشتداد جوهری ذاتی، تا به بی‌انتها سیر کند؛ و هر دم از شهری پشت و به شهر دیگر رو نماید که زبان حالش « إنّا لله و إنّا إلیه راجعون » است؛ زیرا از نقطه‌ی آغازین لایتناهی که آغاز آنرا آغاز نیست، آمده است و به نقطه پایانی آن که انجام آنرا انجام نیست، می‌رود. و این سیر انسانی را نهایت نبود که وی را مقام لایقفی است و او را در هیچ مرتبه‌ای از مراتب عوالم وجودی در قوس صعود که از منشئات علم و عمل اوست، حدّ یقف نباشد.

نفس با رسیدن به کمالات لایق خویش، سعه‌ی وجودی می‌یابد و از آنچه که از عوالم مافوق بدو افاضه می‌گردد، قابلیت پذیرش او مضاعف می‌گردد که سعه‌ی قابلیّت یابد و خود را بدین اشتداد وجودی به اسماءالله متّصف کند.

اعمال عبادی الهی در شریعت مطهّره‌ی محمّدیه صلّی الله علیه و آله و مذهب حقّه‌ی جعفریه سلام الله علیه و علی آبائه و ابنائه الطاهرین، هر یک انسان را مظهر اسمی از اسماءالله می نماید تا اتّصاف به همه اسمای حسنای الهی پیدا کند.

ادامه نوشته

غروی اصفهانی

 حاج شيخ محمد حسين غروی اصفهانی در تقوا و علم، منقولاً و معقولاً يگانه بود، در سال 1296 در نجف متولد شد، پدرش بازرگانی بود متدين‏ و مقيم كاظمين. مرحوم اصفهانی تا نزديك به بيست سالگی در كاظمين مقيم‏ بود و تحصيل می‏كرد. بعد به نجف ‏مشرف شد و در درس مرحوم آخوند ملامحمد كاظم خراسانی حاضر شد و تا پايان عمر استاد (1329ه.ق) به تلمذ در محضر او ادامه داد. وی در علوم معقول، شاگرد مرحوم ميرزا محمد باقر حكيم اصطهباناتی است. مرحوم اصفهانی تأليفات زيادی در فقه و اصول دارد و انديشه‏اش هم اكنون‏ جزء انديشه‏های زنده‏ای است كه در ميان علما و فضلاء حوزه‏های درس فقه و اصول مطرح است. منظومه‏ای بسيار عالی به نام تحفه الحكيم در فلسفه دارد. رساله‏ای هم در معاد نوشته است. معظم‏له در سال 1361ه.ق با سكته مغزی‏ درگذشت.

سيد حسين بادكوبه‏ای

 آقا سيد حسين بادكوبه‏ای در سال 1293ه.ق در دهی از دهات بادكوبه متولد شد، پس از تحصيل مقدمات به تهران آمد و رياضيات‏ را نزد ميرزای جلوه ( اواخر عمر جلوه ) آموخت و فلسفه را از محضر حكيم‏ اشكوری و حكيم كرمانشاهی استفاده كرد. آنگاه به نجف رفت و به تكميل‏ علوم نقليه در حوزه آخوند ملامحمد كاظم خراسانی و شيخ حسن ممقانی پرداخت. ‏اين مرد و مرحوم حاج شيخ محمدحسين غروی دو چهره‏ای بودند كه در آن زمان‏ در نجف به اطلاع بر علوم عقليه شناخته می‏شدند. وي در سال1358ه.ق در نجف اشرف درگذشت.

هيدَجی زنجانی

ملا محمد هيدجی زنجانی بعد از تحصيل مقدمات در زنجان و قزوين به‏ تهران آمد. رياضيات را از محضر آقا ميرزا حسين سبزواری مقيم تهران ، و حكمت و فلسفه را از محضر ميرزای جلوه استفاده كرد . سفری به عتبات برای تكميل معلومات رفت. در آنجا نيز ضمن تحصيل علوم‏ نقلی به تكميل علوم عقلی پرداخت. پس از مراجعت به تهران، خود حوزه‏ درس داشت و طالبان حكمت از محضرش استفاده می‏كردند. مرحوم هيدجی‏ حاشيه‏ای دارد بر شرح منظومه حكيم سبزواری كه مورد استفاده است. حكيم هيدجی مانند برخی از اسلاف خودش از تهذيب و صفای نفس بهره‏ كافی داشت و هم مانند برخی از آن اسلاف، تا پايان عمر در حال تجرد باقی‏ ماند و در سال 1339 ه.ق درگذشت .

جهانگيرخان قشقايي

جهانگيرخان قشقايي در بزرگسالي عشق تحصيل به سرش افتاد و دنبال علم‏ را گرفت تا آنجا كه استاد مسلم فلسفه در اصفهان گرديد. مرحوم خان علاوه‏ بر مقام علمی و فلسفی، در متانت، وقار، انضباط اخلاقی و تقوا نمونه‏ بوده است تا آخر عمر در همان لباس عادی اولی خود باقی بوده و فوق‏العاده‏ مورد ارادت شاگردان و آشنايان بوده است. مرحوم خان شاگرد آقا محمدرضا فمشه‏ای بوده و احتمالاً در ابتدای تحصيل حوزه درس ميرزا عبدالجواد حكيم‏ خراسانی مقيم اصفهان و ملا اسماعيل اصفهانی دربكوشكی را درك كرده است‏. جهانگيرخان در سال 1243ه.ق در دهاقان اصفهان متولد شده و در سال 1328ه.ق در اصفهان درگذشته‏ است و قبر وي در تخت فولاد اصفهان معروف است .

ميرزا هاشم اشكوری رشتی:

ميرزا هاشم اشكوری رشتی از اساتيد مسلم فلسفه و عرفان زمان خود بوده و شاگردان بسياری از حوزه پربركتش برخاسته‏اند . او يكی از اركانی‏ است كه واسطه انتقال فلسفه و عرفان به طبقات بعدی است . شهرت و امتيازش از معاصرينش به سبب تخصص در عرفان نظری است. بر مصباح الانس‏ فناری كه شرح مفتاح الغيب قونوی است، حاشيه نوشته‌است. حكيم اشكوری از شاگردان حكيم قمشه‏ای و آقاعلی مدرس و ميرزای جلوه بوده است وی در سال1332 درگذشته است .

ميرزا ابوالحسن جلوه

 ميرزا ابوالحسن جلوه از مشاهير اساتيد و مدرسين اين طبقه است . سالهای متمادی تدريس و شاگردان بسياری تربيت كرده‌‌است. مرحوم جلوه‏ در سال 1238ه.ق متولد شده و در سال 1314 ه.ق درگذشته است. او بيشتر طرفدار بوعلی بوده و به فلسفه ملاصدرا اعتقاد چندانی نداشته است. وی اهل اصفهان است‏ كه به تهران مهاجرت كرده. جلوه شاگرد ميرزا حسن نوری و ميرزا حسن‏ چينی از شاگردان ملاعلی نوری است . جلوه و حكيم قمشه‏ای و آقاعلی مدرس سه مدرس نامداری بودند كه حوزه تهران در اواخر قرن سيزدهم و اوايل قرن چهاردهم بر محور وجود آنها می‏گرديد . غالباً شاگردان آنها مانند افرادی كه در ذيل نام حكيم قمشه‏ای ياد كرديم مشتركند و شاگردان هر سه نفر بوده‏اند .

حكيم قمشه‏ای

آقا محمدرضا حكيم قمشه‏ای نيز از اعاظم حكما و اساطين عرفای‏ قرون اخيره است. اهل قمشه اصفهان است. در جوانی برای تحصيل به اصفهان مهاجرت كرد و از محضر ميرزا حسن نوری و ملا محمدجعفر لنگرودی بهره‏مند شد. سالها در اصفهان عهده‏دار تدريس فنون حكمت بود. حدود ده سال پايان عمر خود را در تهران به سر برد و در حجره مدرسه صدر مسكن گزيد و فضلا از محضر پرفيضش استفاده كردند. پرشورترين دوره زندگانی حكيم قمشه‏ای ده سال آخر است .وی مردی به تمام معنی وارسته و عارف مشرب بود. با خلوت و تنهايي‏ مأنوس بود

ادامه نوشته

رجب ماه بندگي

 

یا من ارجوه لكل خير

حلول ماه مبارك رجب ماه ولايت  و ولادت حضرت

 باقر العلوم عليه السلام بر همه مباركباد.

اميد آنكه از اين ماه پر بركت توشه اي براي خود فراهم آوريم. ان شاءالله

آقا علی حكيم

 آقا علی زنوزی ، معروف به آقا علی حكيم و آقا علی مدرس. فرزند ملاعبدالله زنوزی سابق الذكر و از اساتيد كم نظير دو قرن اخير است. در سال 1234 در اصفهان  متولد شد، از پدر معقولا و منقولا استفاده كرده است. برای تكميل علوم‏ منقول به عتبات رفت و پس از مراجعت‏ به تهران به اصفهان رفت و از محضر درس ميرزا حسن نوری فرزند ملاعلی نوری بهره‏مند شد ، از آنجا به قزوين‏ رفت و از درس ملاآقای قزوينی استفاده كرد، بار ديگر به اصفهان رفت و مجددا در خدمت ميرزا حسن نوری به تكميل تحصيلات پرداخت ، آنگاه به‏ تهران مراجعت كرد و سالها در مدرسه سپهسالار قديم مدرس رسمی بود و در سال 1307 در تهران درگذشت .