هو
نفس ناطقهی انسانی را در قوس صعود، شأنیت آن است که در سفر من الخلق الی الحق و اشتداد جوهری ذاتی، تا به بیانتها سیر کند؛ و هر دم از شهری پشت و به شهر دیگر رو نماید که زبان حالش « إنّا لله و إنّا إلیه راجعون » است؛ زیرا از نقطهی آغازین لایتناهی که آغاز آنرا آغاز نیست، آمده است و به نقطه پایانی آن که انجام آنرا انجام نیست، میرود. و این سیر انسانی را نهایت نبود که وی را مقام لایقفی است و او را در هیچ مرتبهای از مراتب عوالم وجودی در قوس صعود که از منشئات علم و عمل اوست، حدّ یقف نباشد.
نفس با رسیدن به کمالات لایق خویش، سعهی وجودی مییابد و از آنچه که از عوالم مافوق بدو افاضه میگردد، قابلیت پذیرش او مضاعف میگردد که سعهی قابلیّت یابد و خود را بدین اشتداد وجودی به اسماءالله متّصف کند.
اعمال عبادی الهی در شریعت مطهّرهی محمّدیه صلّی الله علیه و آله و مذهب حقّهی جعفریه سلام الله علیه و علی آبائه و ابنائه الطاهرین، هر یک انسان را مظهر اسمی از اسماءالله می نماید تا اتّصاف به همه اسمای حسنای الهی پیدا کند.
ادامه مطلب